मैले भर्खर मात्र १० डलर बराबरको नक्कली Marshall Willen ब्लुटुथ स्पिकर किनेँ। यसको आवाज अपेक्षाभन्दा राम्रो र लुक्स दुरुस्तै ओरिजिनल जस्तै छ। थोरै बजेटमा संगीत वा पडकास्ट सुन्न चाहनेका लागि यो काफी छ। यो सानो खरिदले मलाई विगतका दिनहरूको सम्झना गराइदियो।
म सानो हुँदा टिभी निकै महँगो थियो। हाम्रो घरमा हिटाचीको २० इन्चको टिभी थियो जसमा फिल्म हेर्न शनिबार छिमेकीहरूको भिड लाग्थ्यो। भीसीआर त झन् चाड पर्वमा भाडामा मात्र ल्याइन्थ्यो। त्यतिबेला बजारमा सस्तो चिनियाँ विकल्प थिएनन्; सोनी वा सामसुङ जस्ता महँगा ब्रान्ड मात्र हुन्थे जुन धेरैको पहुँचबाहिर थिए।
म हाईस्कुल पुग्दा बजारमा सस्तो चिनियाँ भीसीडी प्लेयर र टिभीको बाढी नै आयो। कमजोर बनोट भन्दै आलोचना गरिए पनि तिनै चिनियाँ ग्याजेटहरूले नेपालमा प्रविधिलाई सर्वसाधारणको घर-घरमा पुर्याउने काम गरे।
आज प्रविधिको विकास सस्तो स्मार्टफोनकै कारण सम्भव भएको हो। महँगा फोनहरू आज पनि औसत नेपालीको पहुँचबाहिर छन्। तिनै सस्तो बजेट फोनहरूले देशमा डिजिटल खाडल लाई कम गरेर इन्टरनेट पुर्याएका हुन्।
अन्य प्रविधिमा पनि यही कुरा लागू हुन्छ: Kchibo रेडियोले गर्दा नेपालमा एफएम रेडियोको लहर आयो। सस्तो कम्प्युटर, वासिङ मेसिन र अहिलेका इलेक्ट्रिक गाडीहरूले नै प्रविधिलाई सबैको पहुँचमा ल्याएका हुन्।
हामी प्रायः काउन्टरफिट वा कम बजेटका सामानलाई नराम्रो भन्छौं। तर वास्तवमा तिनीहरू नै नेपालको डिजिटल समावेशीकरणको जग हुन्। मानिसहरू पछि महँगो ब्रान्डमा अपग्रेड होलान् तर यात्रा सस्तो सामानबाटै सुरु हुन्छ। नेपालको डिजिटल क्रान्ति महँगो ब्रान्डबाट होइन सस्तो सामान चलाउने आँटबाट सुरु भएको हो।