जब हामी सुरक्षा जाँच पार गरेर हलको लबीमा छिर्छौं, सिनेमाको अनुभव दिने एउटा परिचित बास्ना नाकमा आउँछ, पपकर्नको सुगन्ध। त्यो सुगन्ध आफैँमा सिनेमा हेर्ने अनुभवको एउटा अभिन्न हिस्सा बनेको हुन्छ।
नेपालमा सिनेमा हेर्ने अनुभवले परम्परागत हलहरूबाट अत्याधुनिक मल्टिप्लेक्स सम्मको यात्रा तय गरिसकेको छ। आरामदायी सिट, विशाल स्क्रीन, उत्कृष्ट साउण्ड इफेक्ट अनि व्यवस्थित टिकेटिङले सबै कुरा बदलिदिएको छ। यति धेरै परिवर्तनका बीच सिनेमा हेर्दा पपकर्नको ठाउँ भने आजसम्म उस्तै छ। आज अझ धेरै स्न्याकका विकल्पहरू छन् तर पपकर्न ताजा अनि हल्का हुन्छ, सजिलै बोक्न र खान सकिन्छ र फिल्म हेर्दा ध्यान पनि भंग गर्दैन (आफ्नो र अरुको पनि)।
घरमै फिल्म हेर्न पपकर्न खाने क्रेभिङ्ग कहिले भएन। तर सिनेमा हलमा काखमा पपकर्नको बकेट नोबोकी फिल्म हेर्न खल्लो लाग्छ। स्वादका लागि मात्र होइन, अर्को दुई घण्टासम्म अँध्यारो कोठामा हातमा केही न केही समातिरहन मन लाग्ने रहेछ र त्यसका लागि पपकर्न जस्तो अर्को विकल्प मानौँ छैन।
हामीलाई थाहा छ कि सिनेमा हलको पपकर्न निकै महँगो हुन्छ। प्रत्येक पटक “आज त किन्दिनँ” भनेर सोचिन्छ। तर त्यो बास्ना नाकमा पुग्नेबित्तिकै काउन्टरतिर नजर पुग्छ र केही क्षणमै हातमा पपकर्नको बकेट लिएर हलभित्र पसिरहेको हुन्छु।
केही परम्पराहरू आवश्यक भएकाले होइन अनुभवको हिस्सा बनेकाले जीवित रहन्छन्। सिनेमा प्रेमीहरूका लागि पपकर्न त्यस्तै एउटा परम्परा हो।