लामो समयपछि स्टेडियममै बसेर फुटबल हेर्ने मौका मिल्यो। न्यानो घाम अनि दर्शकले खचाखच भरिएको दशरथ रङ्गशाला, फुटबल हेर्नका लागि सबै कुरा उपयुक्त थियो र मैदानको माहोल साँच्चै रमाइलो थियो। एनआरटी र नेपाल पुलिस क्लब बीचको खेल १–१ को बराबरीमा टुङ्गियो।
मेरो साथीहरूको सर्कलमा नेपाल पुलिस सबैभन्दा कम रुचाइने क्लब हो तर स्टेडियमभित्र उनीहरूकै समर्थनमा सबैभन्दा ठूलो आवाज सुनिन्थ्यो। पछि किन रहेछ भन्ने बुझियो। स्टेडियमका दर्शकदीर्घामा ठूलो संख्यामा वर्दी लगाएका प्रहरीहरू बसेर पुलिस क्लबको पक्षमा हुटिंग लगाइरहेका थिए।
कल्पना गर्नुहोस् तपाईं एनआरटीको समर्थक हुनुहुन्छ तर वरिपरि वर्दीधारी प्रहरीहरू विपक्षी टोलीको समर्थनमा चिच्याइरहेका छन्। यस्तो वातावरणले सर्वसाधारणलाई खुला रूपमा आफ्नो टोलीको समर्थन गर्न असहज बनाउँछ। फुटबलमा यस्तो अवस्था हुनु हुँदैन।
अर्को कुरा, यहाँ सार्वजनिक स्थानमा धूम्रपान निषेध छ भन्ने मेरो बुझाइ थियो। तर स्टेडियमभित्र मानिसहरू खुलेआम चुरोट सल्काइरहेका थिए, मानौँ त्यो नियम नै छैन।
कानुन कार्यान्वयन गर्ने जिम्मेवारी बोकेका प्रहरीहरू त्यहीँ केही सिट पर बसेका थिए। उनीहरूको आँखैअगाडि सार्वजनिक स्थानमा धूम्रपान भइरहेको थियो। तर ती प्रहरीहरू नियम नमान्नेलाई रोक्नुभन्दा आफ्नै टोलीको समर्थनमा नारा लगाउन केन्द्रित देखिन्थ्यो।
हाम्रा धेरै नियम कानुनका किताबमा मात्र सीमित छन्। ती लागू हुन्छन् कि हुँदैनन् भन्ने कुरा प्रायः लागू गराउनेहरूको इच्छामै भर पर्छ।
